Artykuły

Czwartek, 02 Lutego 2012

     Ulga rehabilitacyjna
     Czytelnik gazety zapytał, jak wygląda możliwość odliczenia w ramach ulgi rehabilitacyjnej dojazdu niepełnosprawnej żony do sanatorium oraz odliczenie kwoty związanej z użytkowaniem pojazdu przez osobę niepełnosprawną.
     Przypominając Czytelnikom tę ulgę, należy wyjaśnić, iż od podstawy obliczenia podatku podatnik może odliczyć w zeznaniu rocznym za rok 2011 wydatki poniesione na cele rehabilitacyjne oraz wydatki związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesione w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.
     Ustawa przewiduje, że z ulgi mogą skorzystać osoby fizyczne, które posiadają:
     - orzeczenie o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, albo
     - decyzję przyznającą rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową lub rentę socjalną, albo
     - orzeczenie o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16. roku życia, wydane na podstawie odrębnych przepisów.
     Nie każdy stopień niepełnosprawności uprawnia do odliczeń wszystkich wskazanych przez ustawodawcę wydatków. Niektóre z nich uzależnione są od rodzaju grupy osoby niepełnosprawnej.
     Z odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej mogą skorzystać również podatnicy, na których utrzymaniu pozostają osoby niepełnosprawne, których dochód w roku podatkowym nie przekroczył kwoty 9.120,00 zł. Dotyczy to współmałżonka, dzieci własnych i przysposobionych, dzieci obcych przyjętych na wychowanie, pasierbów, rodziców, rodziców małżonka, rodzeństwa, ojczyma, macochy, zięcia, synowej.
     Ulga rehabilitacyjna polega na odliczeniu od dochodu wydatków poniesionych na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog wydatków, które można odliczyć w ramach ulgi rehabilitacyjnej.
     Katalog ten można podzielić na dwie grupy:
     1. wydatków, które są objęte limitem
     2. wydatków, które odlicza się w pełnej wysokości.
     Do pierwszego katalogu zalicza się właśnie wydatki na używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność bądź współwłasność osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu taką osobę niepełnosprawną albo niepełnosprawne dziecko, które nie ukończyło 16. roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2.280,00 zł.
     Nie można odliczyć jednak wydatków na dojazdy do lekarza, przychodni czy apteki, nie można również dokonać odliczenia jeżeli na zabiegi dojeżdżamy taksówką, samochodem pożyczonym czy też zawozi nas sąsiad. Nie można również skorzystać z ulgi tak jak w przypadku Czytelnika, który zawiózł niepełnosprawną żonę do sanatorium.
     Do drugiego katalogu zaliczyć możemy między innymi wydatki ponoszone na:
     - odpłatny pobyt na turnusie rehabilitacyjnym (np. opłaty za nocleg, opłaty klimatyczne, wyżywienie poniesione w związku z pobytem na turnusie rehabilitacyjnym),
     - odpłatny pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne (np. opłaty poniesione w związku z zakwaterowaniem),
     - odpłatne przejazdy środkami transportu publicznego związane z pobytem:
     a) na turnusie rehabilitacyjnym,
     b) w zakładach lecznictwa uzdrowiskowego, zakładach rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych,
     c) na koloniach i obozach dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25. roku życia.
     Odliczeniu podlegają wydatki na dojazd autobusem komunikacji miejskiej, PKS czy pociągiem. W sytuacji naszego Czytelnika, gdyby żona dojechała do sanatorium środkami komunikacji publicznej, to wydatki, które zostały przez nią poniesione (udokumentowane np. biletem) uprawniają do odliczenia wydatkowanej kwoty w ramach ulgi rehabilitacyjnej.
     Odliczeniu od dochodu nie podlegają wydatki, które w całości zostały sfinansowane ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo zostały zwrócone w jakiejkolwiek formie. W przypadku, gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczyć można jedynie różnicę pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.
     Jeżeli więc pobyt w sanatorium został częściowo opłacony np. ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia to podatnik może odliczyć w zeznaniu rocznym tylko tę kwotę, którą musiał sam dopłacić.

Violetta Wełnicka
doradca podatkowy
z Kancelarii Doradztwa Podatkowego
Mariusz Gotowicz w Żninie