Artykuły

Środa, 07 Lutego 2007

    Od odzyskania niepodległości
    Strzelno miało 12 burmistrzów
    W poniższym artykule przedstawiamy sylwetki 9 burmistrzów Strzelna, rządzących miastem w okresie między 1918 r. a 1939 r. oraz między 1945 r. a 1950 r. Nie przedstawiamy okupacyjnych niemieckich burmistrzów miasta oraz naczelników komunistycznych z okresu 1950-1989.

    BOLESŁAW PIŃKOWSKI (1918-1919)
    Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, kiedy Wielkopolska znajdowała się jeszcze pod panowaniem pruskim, w listopadzie 1918 r. pierwszym polskim burmistrzem Strzelna został wybrany Bolesław Pińkowski. Był on jednym z najbogatszych polskich kupców hurtowych i właścicieli nieruchomości. Urodził się 4 stycznia 1856 r. w Toruniu, skąd rodzina sprowadziła się do Strzelna. Rodzicami Bolesława byli Ignacy i Nepomucena z Cichowiczów, Pińkowscy. Natomiast jego małżonką została Franciszka z Perlińskich (1854-1919) pochodząca z Rąbinka k. Inowrocławia, córka Juliana i Domiceli z Nowickich. Mieszkali w Strzelnie w Rynku pod nr 73, obecny nr 5, w jednej z najokazalszych kamienic miasta wybudowanej z początkiem XX w. Pińkowski prowadził w 1897 r. handel korzeniami, winami, łakociami i fabrykę wódek nazywaną w 1910 r. fabryką likierów. Swoje produkty spirytusowe wystawiał na różnych targach rolniczych i przemysłowych, w tym w Krakowie w 1887 r., podczas których został wyróżniony prestiżowym znakiem "Trade mark". Po jego śmierci na bazie stworzonego przez niego przedsiębiorstwa powstała Spółka "Zgoda".
    Poza działalnością gospodarczą aktywnie uczestniczył w życiu miasta. W latach 1880-1891 był członkiem rady miejskiej, a od 1895 do 1905 r. członkiem pięcioosobowego kolegium magistratu reprezentując w nim ludność polską. Ponownie na to stanowisko został wybrany również na lata 1906-1913, piastując tą funkcję dalej, tj. do czasu wyboru go na stanowisko burmistrza. Od roku 1905 był członkiem "Straży" - polskiej organizacji założonej przez Józefa Kościelskiego, będącej zaczątkiem późniejszej endecji.
    15 listopada 1918 r. podczas zebrania polsko-niemieckiego Miejskiej i Powiatowej Rady Ludowej został wybrany burmistrzem Strzelna, obejmując ten urząd po Niemcu Samuelu Bethke. W tym samym czasie Pińkowski stanął na czele oddziału paramilitarnego noszącego nazwę Straży Ludowej. Na zorganizowanej 29 grudnia wielkiej manifestacji w Rynku ku czci przybyłego do Poznania trzy dni wcześniej Ignacego Padarewskiego przemawiał do tłumu przy wtórze okrzyków: "Niech żyje wolna, zjednoczona i niepodległa Polska Ludowa".
    Bolesław Pińkowski cieszył się wśród społeczeństwa ogromnym szacunkiem i poważaniem. Przez blisko ćwierć wieku był jedynym Polakiem reprezentującym rodzime społeczeństwo w pruskim magistracie Strzelna. Posiadając wieloletnią praktykę w sprawowaniu urzędu administracji samorządowej, był tak właściwie jedynym Polakiem w Strzelnie, który odpowiadał wymogom do pełnienia funkcji burmistrza. Obejmując władzę pozostawił na stanowiskach urzędniczych dotychczasowych niemieckich pracowników. Do końca stycznia 1919 r. zastępował go były burmistrz Bethke, a od lutego Kunisch, będący jednocześnie urzędnikami Urzędu Stanu Cywilnego. Najważniejszym zadaniem, jakie przyszło mu realizować była organizacja polskiego szkolnictwa, ponowne nadanie ulicom polskich nazw oraz pomoc rodzinom poległych i rannych powstańców wielkopolskich. Jednakże do końca 1919 r. metrykalia USC prowadzone były nadal w języku niemieckim.
    12 czerwca 1919 r. zmarła jego małżonka, Franciszka. Pierwszy polski burmistrz Strzelna zmarł w pięć miesięcy po żonie, w wieku 63 lat, 18 listopada 1919 r. Pochowany został na strzeleńskim cmentarzu, przy ul. Kolejowej, w rodzinnym grobowcu, który w tym roku został odrestaurowany ze środków zebranych w kweście cmentarnej przez członków i sympatyków TMMS.
    KONSTANTY CIESIELSKI (1919-1923)
    Po śmierci Pińkowskiego nastąpił wakat na stanowisku burmistrza. Obowiązki te na blisko dwa miesiące przejął zastępca burmistrza Michał Stęczniewski (1885-1940), strzeleński aptekarz, późniejsza ofiara Katynia. To on zaprowadził obowiązek prowadzenia od grudnia 1919 r. metrykali USC w języku polskim. Już w styczniu 1920 r. objął wakujące stanowisko, przybyły z Dolska do Strzelna Konstanty Ciesielski (mianowany 1 stycznia 1920 r., pierwszy jego podpis znajdujemy pod datą 23 stycznia tegoż roku). Wcześniej, bo przez przeciąg 20 lat sprawował urząd burmistrza w Dolsku pow. śremski.
    Konstanty Ciesielski urodził się 7 kwietnia 1869 r. w Dolsku. Był synem Kazimierza i Berty Amalji z domu Gentze Ciesielskich. Matka była zapewne pochodzenia niemieckiego. Po jej śmierci ojciec po raz drugi ożenił się, a wybranką jego była Zieleżyńska. Małżonkowie zamieszkali w Poznaniu. Z metrykali wynika, że źródłem jego utrzymania był kapitał zgromadzony w bliżej nieznanej formie.
Żoną Konstantego była Zofia z Szymańskich, ur. 15 maja 1876 r., późniejsza urzędniczka USC w Strzelnie. Małżonkowie mieli syna Witolda, podporucznika rezerwy. Zofia zmarła 1 września 1967 r.
    Za rządów Ciesielskiego nastąpiła duża migracja ludności, szczególnie w 1921 r., spowodowana licznymi wyjazdami niemieckich osadników do ich kraju pochodzenia. W ich miejsce przybywała ludność, generalnie z byłego zaboru rosyjskiego. Miasto liczyło wówczas 4927 mieszkańców. Sprowadzając się do Strzelna przywiózł ze sobą ideę wielkopolskich bractw kurkowych. Taka też organizacja pod nazwą Kurkowe Bractwo Strzeleckie powstała 22 stycznia 1922 r. Zaprowadził nowy ład organizacyjny w magistracie strzeleńskim, zatrudniając tylko urzędników polskich.
Choć krótko przyszło sprawować mu władzę w Strzelnie, to trafił na ważne historycznie czasy. Krótko po objęciu stanowiska wojsko polskie zaczęła obsadzać, na przełomie stycznia i lutego 1920 r., terytorium byłego zaboru pruskiego, w tym Strzelno i okolice. W tym też czasie mieszkańcy ziemi strzeleńskiej wzięli czynny udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Był to również czas rodzenia się w mieście licznych partii politycznych i stowarzyszeń, jak chociażby: Związek Ludowo Narodowy, Narodowa Partia Robotnicza, PSL "Piast", czy w 1922 r. KS "Kujawianka" i wielu innych.
    Konstanty Ciesielski zmarł w wieku niespełna 53 lat, 3 lutego 1923 r. w Strzelnie i został pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym przy ul. Kolejowej (tuż przy pomniku powstańców wielkopolskich). Do dziś w Strzelnie mieszkają potomkowie tego rodu.
    TADEUSZ BUSZA (1923-1927)
    Po nagłej śmierci Ciesielskiego rada miejska obrała burmistrzem Strzelna dotychczasowego sekretarza województwa, Tadeusza Buszę. Do czasu nominacji obowiązki burmistrza pełnił aptekarz, Michał Stęczniewski. Akt powołujący go na to stanowisko, Busza otrzymał z rąk wojewody poznańskiego 1 maja 1923 r. i natychmiast przybył do Strzelna. Miasto potrzebowało stabilnej i trwałej władzy. Busza był praktykiem oraz urzędnikiem z krwi i kości, tym samym gwarantował prawidłową realizację zadań administracyjnych. Przejście urzędnika, tak wysokiej rangi na prowincję, miało związek ze zmianami na stanowisku wojewody poznańskiego, które z 2 styczniem 1923 r. objął Adolf hrabia Bniński, właściciel m.in. pobliskich Bożejewic. Widocznie wojewodzie zależało na tym, by miastem władała osoba, która gwarantuje jego prawidłowe funkcjonowanie.
    Nowy burmistrz objął miasto w trudnym okresie. W kraju narastała hiperinflacja. Już od samego początku silnie zaangażował się społecznie działając w licznych organizacjach pozarządowych. Przez cały okres swego pobytu w Strzelnie, na wzór swoich poprzedników, był prezesem Ochotniczej Straży Pożarnej, członkiem "Sokoła", piastując w nim członkostwo w sądzie honorowym. Jako sympatyk drużyny piłkarskiej spowodował wybudowanie boiska sportowego wraz z trybunami, przy obecnej ul. Michelsona, które uroczyście oddał do użytku 26 lipca 1925 r. Kiedy w 1926 r. zawisło nad Strzelnem widmo likwidacji powiatu, podczas posiedzenia Koła Miast Wielkopolskich w sali ratusza poznańskiego, w dniu 10 lipca, ostro zaprotestował przeciwko takim praktykom.
    Pod rządami burmistrza Busza Strzelno liczyło 5.112 mieszkańców, posiadało 95% ulic brukowanych i oświetlanych 42 lampami gazowymi, miało opracowany plan rozbudowy miasta wykonany na podstawie ustawy o rozbudowie miast z 14 kwietnia 1924 r., według którego miano wybudować m.in.: nowoczesny szpital, siedzibę kasy chorych oraz budynki mieszkalne dla urzędników skarbowych i kasy chorych. Zadania te zostały zrealizowane. W 1925 r. rozbudował "strażnicę" OSP. W 1926 r. miasto utworzyło stację opieki nad matką i dzieckiem, z której korzystało 130 dzieci. Opuszczając swoje stanowisko zostawił wydane drukiem sprawozdanie, z którego wynikało, iż miasto liczyło 340 budynków mieszkalnych posiadających 941 mieszkań. 60 rodzin było bezdomnych. W latach 1923-1927 miasto pobudowało 22 mieszkania o 54 izbach, natomiast osoby prywatne 15 mieszkań o 19 izbach. Działało tutaj 45 różnych stowarzyszeń. W ostatnim roku jego urzędowania miasto zakupiło samochód strażacki dla OSP, a budżet zamknął kwotą zrównoważoną w wysokości 170.146 zł. Ambitne plany jakie założył na lata następne tylko w części zostały zrealizowane, a planował m.in.: wybudować nowoczesną szkołę powszechną dla 750 dzieci, wybrukować kilka ulic, budowę domu starców, rozbudować sieć kanalizacyjną, wybudować łazienki publiczne. Dla zwiększenia terenów inwestycyjnych zaplanował wyłączenie kilkuset mórg ziemi z dominium państwowego Strzelno Klasztorne i tam wybudować kolonię domów mieszkalnych z parkiem miejskim, boiskiem sportowym i lotniskiem.
    Burmistrzem Strzelna był do 31 grudnia 1927 r., po czym przeszedł do Poznania, gdzie z dniem 1 stycznia 1928 r. objął stanowisko inspektora pożarnictwa na województwo poznańskie. Ostatnim jego dziełem było uruchomienie 1 grudnia kuchni dla ubogich wydającej gorące posiłki. Przez cały okres, do 1950 r., utrzymywał ścisłe kontakty ze Strzelnem, a szczególnie wspierał działalność miejscowej OSP, za co został wyróżniony w 1933 r. honorowym członkostwem OSP w Strzelnie. Był członkiem Zarządu Głównego Związku Straży Pożarnych Rzeczypospolitej, wpisując się na trwałe w dzieje pożarnictwa II Rzeczypospolitej. W latach 1945-1952 w stopniu ppłk poż. był Komendantem Wojewódzkim Straży Pożarnych w Poznaniu.
    STANISŁAW RADOMSKI (1928-1939)
    Jak donosiła 23 grudnia 1927 r. "Gazeta Bydgoska": "Strzelno wybrało sobie nowego burmistrza. Jest nim prawnik p. Radomski, rodak strzeliński, którego rodzice zamieszkują od dawna w tem mieście i prowadzą skład rzeźnicki". Doktor Jakub Cieślewicz wiedząc o przejściu Tadeusza Buszy do Poznania czynił już wcześniej starania, by nakłonić młodego Stanisława Radomskiego na objęcie tej funkcji, a radnym rekomendując tą osobę zaznaczył, iż: "drugiego takiego kandydata nie ma". Były to słowa prorocze, gdyż po latach, gdy mieszkańcy wspominali burmistrza podkreślali jego profesjonalizm i ogromne zaangażowanie w sprawy Strzelna.
Stanisław Radomski urodził się 15 kwietnia 1900 r. w Strzelnie. Rodzicami jego byli Łucjan i Pelagia z Bukalskich Radomscy. Po ukończeniu gimnazjum i szkoły średniej wstąpił do Szkoły Podchorążych w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Śremie, po czym już w szlifach oficerskich, przeniesiony został do rezerwy. Natychmiast też rozpoczął studia na Uniwersytecie Poznańskim, kształcąc się na wydziale prawa.
Dekretem Wojewody Poznańskiego z dnia 28 marca 1928 r. Stanisław Radomski mianowany został komisarycznym burmistrzem Strzelna i kierownikiem Urzędu Stanu Cywilnego na obwody Strzelno miasto i Strzelno wieś. Wojewoda w nominacji zastrzegł sobie "prawo odwołania komisarycznego burmistrza w każdym czasie", jednakże z prawa tego nigdy nie skorzystał. Jego zastępcą został Ignacy Świątkiewicz, później Jan Dałkowski. Z chwilą już wcześniejszego, objęcia stanowiska Radomski podjął się złagodzenia skutków bezrobocia, które w lutym 1928 r. wynosiło około 100 bezrobotnych, jedynych żywicieli rodzin. W porozumieniu ze starostwem wydawano im: masło, chleb, mąkę, kaszę, cukier, słoninę, sól, naftę i węgiel. Nadto Stacja Opieki nad Matką i Dzieckiem wydawała 1 litr mleka dziennie. Już z początkiem roku miastu udało się nabyć gazownie i wodociągi będące dotychczas w rękach niemieckiego Towarzystwa Centralnego Gass und Wasserwerke Gestande w Berlinie. Rada uchwaliła dla nich budżety po stronie przychodów i wydatków, dla wodociągów miejskich 20.860,40 zł. i dla gazowni 87.690,00 zł. Uchwalono również 6 nowych jarmarków i dni cotygodniowych targów (wtorek, piątek). Z wczesną wiosną ruszyły w miejskie inwestycje, przystąpiono do odnowienia brukowania ulic, i "to począwszy od szosy Mogileńskiej przez ulicę Kolejową, św. Ducha, Rynek, Inowrocławską, do szosy Inowrocławskiej, później od szosy Mogileńskiej, przez ul. Młyńską do szosy Młyńskiej. ... Inicjatywę Magistratu należy powitać z uznaniem"... - tak oto informowała czytelników 17 kwietnia 1928 r. prasa bydgoska w rubryce "Z Poznańskiego i Pomorza". Prace te miały też związek z budową nowoczesnych gmachów Kasy Chorych i Szpitala Powiatowego zlokalizowanych przy ulicach św. Ducha i Młyńskiej.
    Burmistrz Radomski silnie zaangażował się w działalność licznych organizacji społecznych. Prezesował jak tradycja nakazywała miejscowej OSP do 1934 r. po czym przejął tą funkcję Jan Dałkowski, przewodniczył Miejskiemu Komitetowi Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Obronnego. Uczestniczył w życiu każdej organizacji, a ze szczególnym upodobaniem uczestniczył w jubileuszach pracowniczych, jak chociażby 25-leciu pracy zawodowej robotnika gazowni i wodociągów Jana Małolepszego. Miasto, o co zabiegał burmistrz, swój kapitał lokowało w akcjach, m.in.: w Komunalnym Banku Kredytowym w Poznaniu, w Radiu Poznań i innych. W celu ożywienia handlu zwiększył liczbę jarmarków do 12 rocznie. Wybudował na przełomie roku 1928/1929 dom dla bezdomnych na tzw. "Sybili", a następnie w miejscu tym cegielnię (Bławatki). Rozbudował szkołę powszechną (obecne gimnazjum) i uruchomił w dobie wielkiego kryzysu roboty publiczne. Uroczystości i imprezy kulturalne za jego burmistrzowania urosły do rangi wzorcowych, dla okolicznych miast, przykładem II wizyta w 1937 r. gen. Józefa Hallera, która przyjęła rangę krajową.
    Kiedy nad Polską zaczęły kłębić się czarne chmury zbliżającej się wojny, Stanisław Radomski pod namową  rodaków i miejscowych Niemców, opuścił Strzelno. Wcześniej udzielił odprawy i zaopatrzył wszystkich urzędników w niezbędne dokumenty oraz nakazał im ewakuować się. Władzę w mieście przejął burmistrz komisaryczny Józef Rutkowski. Pochwycony przez Niemców osadzony został w obozie koncentracyjnym w Mauthausen. Po wojnie pracował w Monachium, a następnie w Kanadzie. Strzelno odwiedził w tym czasie dwa razy, walnie przyczyniając się podczas drugiej wizyty, dzięki znaczącemu wsparciu finansowemu, do budowy pomnika "ku czci pomordowanych przez hitlerowców mieszkańców Strzelna i okolic", który znajduje się przy ul. Kolejowej. Zmarł 28 czerwca 1976 r. w Portland i tam został pochowany.
    FELIKS MICHALAK (1945)
    Rodzice jego wyjechali za chlebem na początku XX w. w głąb cesarstwa niemieckiego. Urodził się 11 listopada 1904 r. w Hewen (Niemcy). Rodzicami jego byli Tomasz i Anna Michalakowie. Feliks Michalak ożeniony był z Zofią z Głodków, córką Jakuba i Franciszki ur. 5 maja 1901 r. w Strzelnie.
    Po powrocie do Polski osiadł w Strzelnie, był mistrzem kowalskim. Pracował w warsztacie naprawczym firmy "Morawietz i Eilenberg". W pracy społecznej oddał się służbie w Ochotniczej Straży Pożarnej służąc w niej od 5 czerwca 1928 r. Był mechanikiem w strażnicy, a w 1933 r. został mianowany dowódcą drużyny ratowniczej. Już po wojnie w latach 1947-1955 pełnił funkcję prezesa OSP w Strzelnie. Do końca swego życia pozostał wiernym mundurowi strażackiemu.
Tuż po zakończeniu działań wojennych na ziemi mogileńskiej, od 22 stycznia 1945 r. przewodniczył Miejskiemu Komitetowi Ludowemu w Strzelnie, a następnie od 29 marca do 17 kwietnia 1945 r. był pierwszym, po okupacji hitlerowskiej, burmistrzem Strzelna. MKL, którym kierował, był zaczątkiem polskiej władzy w mieście i przekształcił się w Miejską Radę Narodową. Podzielony był na trzy działy: wewnętrzny organizacyjny - kierowany przez Bernarda Adamczyka administracyjny, organizujący - zabezpieczający sieć handlową, na czele którego stał Rajmund Posłuszny oraz dział rekwizycyjny - kierowany przez Mariana Adamczyka, z którym współpracowali Edmund Borucki, Paweł Jankowski i Wacław Fredyk. Ten ostatni dział miał za zadanie zabezpieczyć mienie poniemieckie i przekazać jego część ruchomą do dyspozycji Mogileńskiemu Urzędowi Likwidacyjnemu. Zastępcami Michalaka, jako burmistrza byli: Paluszkiewicz - lekarz weterynarii i Leon Ornatek. Do końca maja 1950 r. były burmistrz piastował funkcję przewodniczącego Miejskiej Rady Narodowej w Strzelnie.
    O wiele wyższy poziom, idący w parze z wykształceniem, reprezentowały władze gminne. Wójtem gminy Strzelno-Północ był obrońca prywatny Franciszek Lasocki, natomiast gminy Strzelno-Południe Tadeusz Pętkowski, ziemianin posiadający wykształcenie wyższe i pracujący później, po 1948 r., w przemyśle węglowym w Katowicach.
    Feliks Michalak był również członkiem zarządu mogileńskiego cechu kowalskiego pełniąc w nim w latach 1945-1946 funkcję ławnika. Znany był jako działacz KS "Kujawianka" Strzelno, pełniąc w nim w latach 1946-1947 i 1962-1964 funkcje prezesa. Mieszkał w Strzelnie przy ul. Spichrzowej 3, będąc jednocześnie pracownikiem umysłowym. Zmarł 6 stycznia 1986 r. Został pochowany na cmentarzu katolickim w Strzelnie przy ul. Kolejowej.
    LEON ORNATEK (1945-1947)
    Pochodził z robotniczej rodziny folwarcznej. Ojciec pracował w majątku ziemskim w Kościeszkach. Tam też urodził się 1 lutego 1908 r., z rodziców Stanisława i Marianny z Koteckich, Ornatków. W dobie zbliżającego się wielkiego kryzysu ekonomicznego przebywał już w Strzelnie. Ożenił się z Pelagią z Łaszkiewiczów, pochodzącą z Amalienhof (folwarku Jeziorki), córką Jakuba i Józefy z Przybyszów, która zmarła 24 stycznia 1942 r. Drugą jego żoną była Helena z Eckertów. Po II wojnie światowej zamieszkał przy ul. Jakuba 2.
    W 1933 r. został członkiem Ochotniczej Straży Pożarnej w Strzelnie i był jej szeregowym członkiem. Nie posiadał żadnego wykształcenia i zatrudniał się jako robotnik. Po wyzwoleniu Strzelna spod okupacji hitlerowskiej, natychmiast włączył się w nurt działalności politycznej w Polskiej Partii Robotniczej. Tuż po pierwszym dniu wolności, tj. 22 stycznia 1945 r. wyłoniono pięcioosobowy Miejski Komitet Ludowy, w skład którego wszedł m.in. Leon Ornatek. Od 29 stycznia, dla zachowania parytetu klasowego, powołano go na stanowisko wiceburmistrza Strzelna. 18 kwietnia 1945 r. Miejska Rada Narodowa przekazała mu, po Feliksie Michalaku funkcję burmistrza Strzelna. Pełnił ją niespełna dwa lata, do 17 marca 1947 r. Jego zastępcą był Tomasz Kaźmierczak. Jedynym, z odnotowanych, jego działań było uczestnictwo w tzw. Komitecie Gimnazjalnym, organizującym przyszłe LO.
    Zmarł 1 kwietnia 1953 r. i został pochowany na nowym cmentarzu w Strzelnie.
    STEFAN WIŚNIEWSKI (1947-1948)
    Członek Rady Miejskiej w Strzelnie od 29 marca 1945 r. Był wiceburmistrzem od 18 kwietnia 1945 r. do 17 marca 1947 r. Od 7 lutego 1945 r. sekretarz Komitetu Miejskiego PPR w Strzelnie. Od 30 maja 1945 r. był przewodniczącym rady nadzorczej, nowo zorganizowanej i konkurencyjnej dla dobrze działającego "Rolnika Kujawskiego", Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w Strzelnie. Spółdzielnia ta założona pod presją polityczną prowadziła pod jego rządami dość kulejącą działalność. Od 20 lutego 1946 r. do 28 marca 1947 r. członek RN GS SCh. Następnie od 19 marca 1947 r. do 14 września 1948 r. pełnił obowiązki burmistrza, będąc jednocześnie wiceburmistrzem.
    BRONISŁAW WASIELEWSKI (1948-1949)
    Burmistrz Strzelna od 15 września 1948 r. do 2 czerwca 1949 r. Został na to stanowisko skierowany z Trzemeszna, gdzie wcześniej był członkiem Komitetu Obywatelskiego oraz współzałożycielem i aktywistą Komitetu Miejskiego PPR w tymże mieście.
    JÓZEF SKRZYPCZAK (1949-1950)
    Ostatni burmistrz PRL-u Józef Skrzypczak urodził się 7 października 1915 r. w Strzelnie. Rodzicami jego byli Józef i Waleria z Jankowskich. Po ukończeniu szkoły wydziałowej od 1933 r. zatrudniony został w wójtostwie Strzelno-Południe, w którym pracował do końca sierpnia 1939 r. Już od młodzieńczych lat, aktywnie działał w harcerstwie, z którym związał się do końca swych lat. W 1935 r. wstąpił w szeregi OSP, a od 1938 r. był sekretarzem zarządu OSP Strzelno.
    W grudniu 1939 r. został wysiedlony do Krakowa. Tam też podjął pracę konspiracyjną w kolportażu prasy podziemnej i niesieniu pomocy Żydom. W marcu 1943 r. został aresztowany i osadzony w więzieniu na Montelupich w Krakowie, a następnie w Krakowie-Płaszowie.
    Po powrocie do Strzelna w 1945 r. podjął pracę w wójtostwie Strzelno-Południe na stanowisku zastępcy sekretarza. Burmistrzem Strzelna został od 3 czerwca 1949 r. i piastował to stanowisko do czasu reorganizacji administracji, tj. do 1 czerwca 1950 r. Ustawą z 20 marca 1950 r. zniesiono samorząd terytorialny zastępując go jednostkami przedstawicielskimi i administracji państwowej w terenie. Stan ten trwał do 1989 r. Natomiast Józef Skrzypczak objął według nowej nomenklatury stanowisko przewodniczącego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej, które pełnił do 1953 r. Wówczas też został kierownikiem Wydziału Zdrowia i Opieki Społecznej PPRN w Mogilnie. Z tego stanowiska przeszedł na emeryturę. Odznaczony został Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Działał w Radzie Przyjaciół Harcerstwa. W 1981 r. otrzymał stopień Harcmistrza. Zmarł 14 stycznia 1995 r.

    BURMISTRZOWIE STRZELNA
    OD ODZYSKANIA NIEPODLEGŁOŚCI
1. Bolesław Pińkowski (1918-1919)
2. Konstanty Ciesielski (1919-1923)
3. Tadeusz Busza (1923-1927)
4. Stanisław Radomski (1928-1939)
5. Feliks Michalak (1945)
6. Leon Ornatek (1945-1947)
7. Stefan Wiśniewski (1947-1948)
8. Bronisław Wasielewski (1948-1949)
9. Józef Skrzypczak (1949-1950)
10. Ewaryst Iwiński (1989-2000)
11. Piotr Pieszak (2000-2002
12. Ewaryst Matczak (od 2002)