Czwartek, 17 Grudzień 2009

Ukazała się

"Złota studzienka"

    Od 18 grudnia w Księgarni Pałuckiej, w redakcji Pałuk w Żninie oraz przez naszą stronę internetową (zakładka Sklep) można kupić zbiór baśni Wandy Dobaczewskiej „Złota Studzienka"  - wznowienie wydanej przed 50. laty książki z oryginalnymi ilustracjami Ireny Kuczborskiej. 

   Książka nosi podtytuł „baśnie ludowe" i jest literackim opracowaniem siedmiu historii. Tytułowa Złota Studzienka to opowieść o sierocie, której nagrodzono dobre serce i skromność. Dwaj bracia rodzeni to historia o tym, jak to w rodzeństwie jedno zazdrości drugiemu i jaka kara spotyka zazdrośnika. Dar Czarnego Licha to pouczenie o skutkach przyjmowania podejrzanej pomocy. Kwiat Paproci - przypowieść o chciwości, która powoduje stratę pamięci.  A o czym są pozostałe bajki - Dzika kaczka, Szczupacze rozkazanie i Kościej Nieśmiertelny, niech to już rozszyfrują sami czytelnicy.

Tak wyglądała okładka pierwszego wydania "Złotej studzienki"

   Książka ukazuje się w podobnym kształcie graficznym, w jakim ujrzała ona pięćdziesiąt lat temu światło dzienne. Została oczywiście od nowa zaprojektowana i złamana, z wykorzystaniem jednak oryginalnych drzeworytów oraz kolorowych akwareli ilustratorki  Ireny Kuczborskiej.  Swój kształt graficzny książka uzyskała w warszawskim Studio Q, założonym przez Tomasza Kuczborskiego  syna ilustratorki,  autora makiet i opracowań graficznych wielu gazet.
   Wanda Dobaczewska (1892-1980), zanim osiedliła się w Żninie, przed wojną wydała kilka tomików wierszy, trzy powieści i tom nowel. Współpracowała z rozgłośnią w Wilnie i pismami wileńskimi oraz warszawskimi (Świat, Kurier Poranny, Robotnik). W latach 1940-1945 była więźniarką obozu Ravensbrück (w 1946 r. wydany został jej reportaż Kobiety z Ravensbrück), po wojnie pracowała jako kierownik literacki teatru lalkowego Baj Pomorski w Toruniu, dla którego napisała szereg utworów scenicznych.  Od 1951 roku mieszkała w Żninie. W tym czasie wydała powieści: Człowiek, którego nazywano diabłem (1962), Korzenie (1964), Kim jest Rudzielec (1968), Nikt nie jest winien (1970), zbiór baśni Złota studzienka (1959) oraz sztukę Konik polny i mrówka (1961). Jej imieniem nazwana jest w Żninie ulica, do dziś mieszkają w mieście jej wnuki, prawnuki i praprawnuki.
   Autorka ilustracji do pierwszego wydania Złotej studzienki Irena Kuczborska (1907-1971) w latach 1926-27 studiowała w warszawskim Instytucie Sztuk Plastycznych oraz w Szkole Sztuk Pięknych, była uczennicą Władysława Skoczylasa. Pierwsze karykatury zamieściła w Cyruliku Warszawskim, później publikowała na łamach Szpilek, w Wiadomościach Literackich i Skamandrze. Zajmowała się też ilustrowaniem książek i pism dziecięcych (Świerszczyk, Płomyczek, Filipinka).

Dominik Księski, 18 XII 2009

Dla kolejnego pokolenia

     Złota studzienka
     Z inicjatywy gąsawskiej szkoły noszącej imię Wandy Dobaczewskiej w najbliższych dniach ukaże się wznowienie bajek Wandy Dobaczewskiej Złota studzienka. Zbiór bajek Wandy Dobaczewskiej zwierający literackie opracowania polskich bajek ludowych  ukazał się w 1959 roku i nie był dotąd wznawiany. Wydawnictwo Wulkan,  zainspirowane przez dyrektora Jacka Superczyńskiego, dyrektora Zespołu Publicznych Szkół w Gąsawie im. Wandy Dobaczewskiej, postanowiło przypomnieć tę pozycję.

Wanda Dobaczewska

   Wanda Dobaczewska (1892-1980), zanim osiedliła się w Żninie, przed wojną wydała kilka tomików wierszy, trzy powieści i tom nowel. Współpracowała z rozgłośnią w Wilnie i pismami wileńskimi oraz warszawskimi (Świat, Kurier Poranny, Robotnik). W latach 1940-1945 była więźniarką obozu Ravensbrück  (w 1946 r. wydany został jej reportaż Kobiety z Ravensbrück), po wojnie pracowała jako kierownik literacki teatru lalkowego Baj Pomorski w Toruniu, dla którego napisała szereg utworów scenicznych.
   Od 1951 roku mieszkała w Żninie. W tym czasie wydała powieści: Człowiek, którego nazywano diabłem (1962), Korzenie (1964), Kim jest Rudzielec (1968), Nikt nie jest winien (1970), zbiór baśni Złota studzienka (1959) oraz sztukę Konik polny i mrówka (1961). Jej imieniem nazwana jest w Żninie ulica, do dziś mieszkają w mieście jej wnuki, prawnuki i praprawnuki.

Irena Kuczborska

   Autorka ilustracji do pierwszego wydania Złotej studzienki Irena Kuczborska (1907-1971) w latach 1926-27 studiowała w warszawskim Instytucie Sztuk Plastycznych oraz w Szkole Sztuk Pięknych, była uczennicą Władysława Skoczylasa. Pierwsze karykatury zamieściła w Cyruliku Warszawskim, później publikowała na łamach Szpilek, w Wiadomościach Literackich i Skamandrze. Zajmowała się też ilustrowaniem książek i pism dziecięcych (Świerszczyk, Płomyczek, Filipinka).
   Nasze wydawnictwo zdecydowało się odszukać spadkobierców Ireny Kuczborskiej, by wydać książkę w takim kształcie graficznym, w jakim ujrzała ona pięćdziesiąt lat temu światło dzienne. Okazało się to proste -  nazwisko ilustratorki od razu naprowadzało na trop Tomasza Kuczborskiego - autora makiet i opracowań graficznych wielu gazet. Rodzinne Studio Q - czyli Tomasz Kuczborski i jego syn Łukasz, opracowało graficznie książkę, którą już za parę dni będzie można kupić w Księgarni Pałuckiej oraz za pośrednictwem strony internetowej www.paluki.tygodnik.pl.
   Starsi żninianie zapewne pamiętają czytane przez nich w dzieciństwie, napisane wzorową polszczyzną bajki: Złota studzienka, Dwaj bracia rodzeni, Dar Czarnego Licha, Kwiat Paproci, Dzika kaczka, Szczupacze rozkazanie i Kościej Nieśmiertelny. Teraz będzie się mogło z nimi zapoznać młodsze pokolenie.

Dominik Księski
Pałuki nr 931 (50/2009)